Ik onderschatte de snelheid van de boot, terwijl ik de Texelse Courant doorkeek, stukken las over Tesselaars die niet willen samenwerken met andere Waddeneilanden. Hoe lang de overtocht precies zou duren, wist ik niet.
Toen ik even opkeek van een artikel over de lokale bioscoop, die vroeger dan verwacht Slumdog Millionaire zou draaien, kon ik het reserveschip al in de haven zien liggen. Meteen stond ik op en beklom de brede draaiende trap naar het panoramadek, midden tussen de twee stuurhutten in. Ongenaakbare meeuwen zweefden hun cirkels op zoek naar rondvliegende kaas of droge puntjes van de appelflappen uit het zelfbedieningsbuffet.
Een groep schooljongens – groep acht, op schoolreis – hadden net hun pakje brood van thuis op en gooiden nu de overgebleven korsten in de lucht. Ze dachten dat ze met de meeuwen speelden, maar de vogels wisten wel beter. Ze gedroegen zich als huiskatten, prima in staat om zelf eten te vangen, maar die vaardigheid alleen gebruikend om te spelen met de prooi. Voor al het noodzakelijke: de mens en zijn wegwerpnatuur.
De zon naderde haar hoogste punt aan de hemel en was op weg daarheen geen tegenstand van wolken tegengekomen, hoewel de zuidwesterwind krachtig om de boot greep. Zo krachtig dat ik hem meer associeerde met de herst, dan met de zomer.
Ik keek richting de Noordzee en hoopte op zout. Met een beetje moeite en fantasie kreeg ik het idee van een zilte zee. Ik kon niet deze boot verlaten zonder dit clichxe9. Vroeger, toen die doodsaaie tunnel onder de Schelde nog niet bestond, ging ik vaak met de pont. Perkpolder-Kruiningen, een half uur. Dan liep ik met mijn vader het hele schip over. At hij erwtensoep en nam ik alleen chocomel. Aan de westkant van het schip hing altijd zout in de lucht, want ook daar: zuidwester. Echt Nederland.

Terecht of niet, anoniem en individu maken de stad. Vrijdag niet. In de tram schemerde betrokkenheid met de medemens door. De blauw-witte klingelrups bracht mij van het Centraal Station naar het Leidseplein. Ik weet niet meer welk gesprek ik voerde met mijn gezelschap, maar het zou kunnen dat het over paars haar ging.
Uit willekeurige en onbewuste burgergelijke ongehoorzaamheid, zette ik net nadat we vertrokken bij het station mijn linkervoet op de stoel tegenover mij. Deze beweging was tegen niemand in het bijzonder gericht. Hoezeer ik ook een gezonde vete onderhoud met kaartjescontrolerend personeel, vandaag was ik vrolijk en koesterde ik geen wrok tegen de uniformen. Ook deed ik geen poging mijn voet zo bijzonder neer te zetten dat mijn pose iedereen in de tram bij zou blijven. Misschien dat ik mezelf wilde kalmeren, want ik was enigszins nerveus.
Aan de overkant van het gangpad zat een man die me nog niet eerder was opgevallen. Hij was scherp, want het duurde geen dertig seconden voor hij me aansprak. Een uniform droeg hij niet, maar een bruine, leren jas en spijkerbroek. Zijn donkere ogen keken me vragend en gexefrriteerd aan.
x93Kom op, man, doe dat nou even niet.x94
Ik dacht even dat hij doelde op het gesprek dat mijn gezelschap en ik hadden, dat behalve over paars haar ook best over ambitie en toekomst kon gaan. In de gexefrriteerde blik van de man tegenover me zat duidelijk geen ambitie, misschien niet eens toekomst. Paars haar had hij misschien wel ooit gehad, al was het glashelder dat hij dat zou toegeven in een tram.
x93Ik erger me zo aan mensen als jij, hxe8.x94
Ik wachtte nog even met een antwoord of wedervraag.
x93Straks wil daar iemand zitten, man. Dan is die stoel niet relaxed.x94
Ik wierp kort een blik op mijn schoen, die daar nog steeds stond, zich van de opmerkingen niets aantrok. Het leek me, de toon van de man tegenover me afwegende, verstandig om mijn voet op de vloer terug te zetten.
x93Iedereen zit maar met zx92n schoenen op stoelen. Ik word er zo ziek van! Het is constant allochtonen dit, allochtonen dat. Wij hebben het constant gedaan. Ik ben allochtoon, en ik ben het zat. Weet je wat? Iedereen zeikt over Marokkaanse jongens. Weet je wat? Ik ben fokking trots op die gasten.x94
Iets zei me dat hier meer aan de hand was.
Bijna als een robot zat ik erbij. Ik waagde het niet mijn eerdere houding aan te nemen, of van houding te veranderen. Elke bewegende elleboog was nu een boosdoener. Knipperen met de ogen zou uitgelegd worden als diefstal. Slikken zou killen. Dat deed ik dus allemaal niet.
De man tegenover me leek bereid om te blijven zitten tot ik zijn les helemaal had uitgediend. Hij herhaalde zijn standpunten nog eens over mensen die stoelen bevuilen. Rustig verzekerde ik de klager ervan dat mijn voet de plaats delict al lang verlaten had en natuurlijk beloofde ik hem – het gouden clichxe9 in discussies als deze – dat ik het nooit meer zou doen. Mijn vingers kruisen leek me niet heel nodig, aangezien deze loze belofte op de wereld waarschijnlijk vaker wordt gedaan dan welke andere.
x93Ok ok, man. Vond x92t gewoon ff vervelend, weet je. Ik zie het zo vaak.x94
Ik zei dat het me speet dat ik net de druppel was. Hij stak zijn hand uit en probeerde zelfs een glimlachje. Hij leek tevreden, misschien zag hij zelfs weer toekomst of ambitie.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520082689 -1073717157 41 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Tahoma; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Tahoma;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520082689 -1073717157 41 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Tahoma; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Tahoma;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Eenschrijver is iemand die meer moeite heeft met schrijven dan anderen.

  Wijze woorden van Thomas Mann, uit een boek van de Poolsetopjournalist (misschien is geschiedschrijver een beter woord) RyszardKapuscinski. Zijn journalistieke carrixe8re begint in het Polen van de KoudeOorlog: het land zit hermetisch dicht. Niemand van zijn generatie is ooit hetland uit geweest. Daarom tintelt het bij Ryszard, hij wil wel eens weten hoehet is om x91een grens over te stekenx92.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520082689 -1073717157 41 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Tahoma; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Tahoma;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Ik vroeg me af wat je meemaakte, alsje een grens overstak. Wat voelde je? Wat dacht je? Het moest een moment vangrote emotie, ontroering spanning zijn. Hoe was het aan de andere kant? Vastanders. Maar wat betekende dat – anders? (x85) Maar in de grond was mijn grootstewens, die mij niet met rust liet, die lokte en jeukte, zelfs bescheiden, wanthet ging mij maar om een ding, om het moment zelf, om de daad, de eenvoudigstedaad van het overschrijden van de grens.Overschrijden en dan meteen weer terug, dat zou ik , dacht ik, meer dan genoegvinden, dat zou mijn psychologische honger stillen.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520082689 -1073717157 41 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Tahoma; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Tahoma;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

  Maar dat valt mee. Voor zijn redactie bezoekt hij in dejaren daarna India, China, Iran (tijdens de Islamitische Revolutie!) en maakthij in Congo, Tanzania en Algerije de dekolonisatie mee. Onderweg heeftKapuscinski altijd het enige boek van de historicus Herodotos bij: Historiexebn.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520082689 -1073717157 41 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Tahoma; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Tahoma;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

  In de wereld van de Grieken en Perzen doet Herodotos (ca.vier eeuwen v. Chr.) verslag van grote veldslagen van die tijden. De Perzenzijn in die tijd heer en meester over de bekende wereld. Niettemin zijn ervolken in Europa en ook aan oostelijke kant die geen overheerser kennen.Herodotos ging erheen. Een unicum in die tijd. Een reis van Constantinopel naarSusa (hoofdstad van Perzixeb) duurde zox92n drie maanden. Niemand ging toen verweg, tenzij hij gedwongen werd. Herodotos wil het allemaal zien. Hij kiest ervoor om op pad te gaan, hoeveel ongemakken hethem ook op zou leveren. Meemaken en beschrijven: hij was de eerste verslaggeverter wereld, en dat bijna 2500 jaar geleden.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520082689 -1073717157 41 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Tahoma; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Tahoma;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–> <!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520082689 -1073717157 41 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Tahoma; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Tahoma;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

  Kapuscinskix92s beschrijvingen van het boek van Herodotosdeden me weer eens inzien dat je als journalist niet altijd achter nieuws aanhoeft te hollen. Ga gewoon ergens heen enbeschrijf het. Voor de mensen die er niet heen kunnen, voor de mensen dieniet van de plek weten.

  Het boek van de Poolse meester over zijn verre Griekse geestverwant (Reizen met Herodotos) heeft me op een gewelddadige manier gexefnspireerd. Als ik dit schrijf, speelt mijn reislust op en wil ik eigenlijk niets liever dan die Lonely Planet in mijn backpack stoppen en vertrekken. Ik denk dat daar in de toekomst een boek bijkomet: Historixebn.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520082689 -1073717157 41 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Tahoma","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Tahoma; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Tahoma;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>  

Wat doe je als blijkt dat een treinticket Berlijn klauwen vol geld kost? Juist, je gaat liften. Goedkoop – en met een beetje geluk ook snel. Zo stond ik met goede vriend Bart bij een tankstation in Ede. Of ja, we renden rond, op zoek naar mensen die richting Arnhem zouden rijden.
Heel lang kostte dat niet, een klein half uur. Nog geen twee uur later zochten we naar een inmiddels derde lift bij Deventer. Een jonge Estische vrachtwagenschauffeur bleek onze man. Errke (21) ging naar Denemarken en kon ons tot aan Osnabrxfcck wel aan zijn lading toevoegen. De sympathieke kerel sprak prima Engels en dus praatten we over Estland en het Sovjet-verleden. Daar was hij snel over uitgepraat: "Politics don’t interest me," zei hij, refererend aan een politieke rel in zijn land over een oud Sovjet-monument.
Iets meer dan een uur later stapten we uit zijn truck op een parkeerplaats. Helaas was het tankstation dat de kaart voorspeld had, nergens te zien. Dat betekende: minder verkeer.
Alas, anderhalf uur later kwamen we gelukkig een paar degelijke Hollandse dames tegen. Moeder en dochter kwamen uit Boskoop en gingen naar Dresden. Ik wreef me in m’n handen want ik verwachtte dat ze ons tot op 150 km van Berlijn konden brengen. Gelukkig voor Bart, die naast de opdringerige Border Collie zat, was dat niet het geval. De dames lieten ons achter bij het volgende tankstation.
De eerste Pool (Bodgan plus vrouw) die ik daar aansprak, wilde ons wel meenemen. Hij moest toch langs Berlijn. "No problem!" Het was inmiddels al een uur of half vier en Bart en ik maakten plannen om bij een S-Bahnstation gedropt te worden. Deze regiolijnen in en om Berlijn reiken tot in de voorsteden. Veel moeite en tijd zou het niet kosten voor onze Poolse vrienden. Dat was buiten hun talenkennis gerekend. Die kwam akelig dicht bij nul. Swa, Pools koste geen moeite. ‘Scheisse’ kende Bodgan ook nog wel, maar daar hield het op. ‘Bahnhof’, ‘Zug’, ‘station’ of ‘train’; het was hem allemaal een raadsel.
Met twee man wezen we driftig naar de laatst mogelijke afslag die we konden nemen, voordat we onvermijdelijk richting Polen zouden gaan. Maar nee, onze chauffeur wilde ab-so-luut niet van de snelweg af.
En zo boemelden we verder, naar de volgende, verlaten en regenachtige parkeerplaats. De tijd: bijna acht uur. Bodgan wilde ons daar achterlaten, maar wij voelden aan dat dat niet snel zou gebeuren. Met een tekening van een Bahnhof overtuigden we hem dat hij ons mee zou nemen tot aan Frankfurt an der Oder, vervaarlijk dicht bij de Poolse grens. Voorwaar, hij begreep het.
De tomtom was ons genadig en kende wxe9l het station in Frankfurt. Maar door kosmisch toeval was nxe9t de afslag Frankfurt Mitte voor ons afgesloten. Niet onbelangrijk: de laatste voor de grens.
In xe9xe9n dag naar Polen, wie had dat gedacht? Wij niet. Weer dreigde Bodgan ons aan ons lot over te laten. Hij stuurde zijn auto richting een tankstation aan de – voor ons – goede kant van de weg: richting Duitsland. Het was aan ons om daar een lift te vinden, of hij zou ons droppen bij een station in Polen. Na vele futiele pogingen om in de stromende regen, om tien uur ‘s avonds een lift te regelen, bleek het hart van de kale Pool toch op de goede plaats te zitten. Met een guitige kop bracht hij ons naar Frankfurt terug.
Een uur later prezen we de Amerikanen: het Golden Arches-filiaal op het Ostbahnhof was 24/7 geopend.

Vorig jaar hield de sfeerrockband Sigur Rxf3s het bij een zoethoudertje: een cd met b-kantjes en afgestofte nummers. En, iets meer dan een zoethouder: Heima. De prachtige film over een serie concerten in het land van de muzikanten: IJsland. Zelden zo’n indrukwekkende muziekfilm gezien.
Hoe dan ook, de mannen zijn terug met  Mexf0 suxf0 i eyrum vid spilum endalaust (Met gegons in onze oren, spelen we eindeloos). Op de cover van hun vijfde rennen vier mensen frivool en naakt over een snelweg. De kleuren zijn zomers. Zomer? Op IJsland? En zomer in het werk van Sigur Rxf3s? De band leverde met de vorige platen onmiskenbare winterwerken af. Albums die niet lekker wegluisteren op een strand. Niettemin droegen ze de knusheid van de winter in zich. Lekker samen ingesneeuwd zitten, gezellig.
Dat gevoel is niet weg op Mexf0 suxf0. Toch zijn de dreigende wolken weggetrokken. De lucht is grotendeels blauw en het is warm genoeg om naakt over de snelweg te rennen.
De opklaring van de sfeer heeft ook tot gevolg dat de ontoegankelijke muziek wellicht iets verteerbaarder wordt. Eerste single en opener Gobbledigook is een voorbeeld daarvan. Simpelweg een vrolijk nummer. Slechts drie minuten telt de song en is daarmee waarschijnlijk het kortste nummer dat de band ooit schreef.
Voor de fans zijn er nog steeds de lang uitwaaierende muziekstukken: Festival en xc1ra bxe1tur gaan meer dan acht minuten door. Het is op de lange nummers dat de IJslanders op hun best zijn. Ondanks de lengte van de nummers, stagneren ze niet: de richting en opbouw blijven intact.
Al met al is Sigur Rxf3s ver af van wat veel fans als hun meesterwerk zien, het indrukwekkende ( ) uit 2002. Zeker niet qua kwaliteit, maar wel qua sfeer. Het gras is groen, waar het eerst bedekt was met sneew.

Luister

17 augustus > Lowlands, Biddinghuizen
17 november > HMH, Amsterdam

Tweeduizendacht is al aan de vijfde maand begonnen. En toch, toch blijft mijn weblog beschamend ver achter bij de actualiteit. Je zou zeggen: er gebeurt best veel in een paar maanden. Even een poging de afgelopen maanden in te halen.
Ik had me voorgenomen om iets te schrijven over dhr. Wilders en zijn Beproeving. Maar aangezien iedereen dat broddelwerkje alweer vergeten is, heb ik spijt dat ik erover begin.
Ik had over Koninginnedag kunnen schrijven, dat ieder jaar exedgenlijk op hetzelfde neerkwam. Tot dit jaar. Want eindelijk zou ik eens naar de hoofdstad togen met een handvol leuke mensen. Helaas reikt mijn inspiratie niet verder dan het woord ‘leuk’, meteen een reden waarom ik zo bar weinig blog. Overigens was de dag zelf erg gezellig, met een lounge-moment in het Vondelpark als persoonlijk hoogtepunt.
Ik had kunnen schrijven over de Man Bijt Hond-erlebnissen die ik had in Barneveld en Voorthuizen. Als weldenkende twintiger (want dat ben ik, en passent, ook geworden!) op weg naar een intellectuele raison d’etre haal je het niet in je hoofd om naar verzamelbeurzen of bluegrassconcerten te gaan. Maar ik deed het wel, met een goede reden: Barneveld Vandaag. Ik sprak onder andere met een boekhandelaar die nauwelijks meer rondkwam door internet. Voor het volledige verhaal verwijs ik u door naar het archief.
Ik heb wel geschreven over I Am Kloot, maar niet op mijn weblog. Mooie types, die Engelsen. De Guinness vloeide rijk en de band leende rookwaar van het publiek.
Ik had kunnen schrijven over Het Visum. Want in mijn paspoort prijkt nu een sticker van ‘The Islamic Republic of Iran’. Over een kleine maand zit ik echt in het vliegtuig, met de vier andere gelukkigen.
Ik had kunnen schrijven over mijn verstikkend knusse geboortedorp Zaamslag waar tijdens de Koninginnenacht een groep hangjongeren een man met een loden pijp (of hamer) bewerkten. Het haalde de Volkskrant, het NOS Journaal en Geen Stijl.

Ach, ik had over zoveel dingen kunnen schrijven. Maar waarom deed ik het niet? Misschien zat ik te wachten totdat collega-bloggers mij uit zouden schelden voor ‘lamme zak’. Op internet klinkt dit erger dan in het dagelijks leven, waar we elkaar ook constant zo bejegenen. Dus ik maak me niet te veel zorgen.

Tot over twee, drie maanden!

Neemt u de mobiele telefoon wel eens mee naar de wc? Als uin Drenthe woont heeft u de grootste kans om de telefoon dan ook nog eens in depot te laten vallen. Hoe presteert de Drentenaar het om uitgerekend op de wcgebeld te worden? Of excuseert hij zich even om naar de wc te gaan tijdens eengesprek?
x93Hoi Teun, met Karel.x94
x93Hallo Karel, goex92endag!x94
x93Alles goed, mx92n jongx92?
x93Niex92 te klagen, niex92 te klagen, ik moex92 alleen ontzettenx92nodig.x94
x93Oh, neem je tijd, hoor. Ik ben net x92n hunebed, niet weg tekrijgen.x94
Karel wacht maar, eenzaam aan de andere kant van de lijn,terwijl hij wacht tot Teun eindelijk zit. Want je broek losknopen met eentelefoon in xe9xe9n hand, werkt niet. Dat weet iedereen. Zelfs de Zeeuwen, die huntelefoon nooit meenemen tijdens het doen van een boodschap.
x93Ok Karel, ik zit, ben je er nog?x94
x93Ja, tuurlijk, ik heb zelf de plee ook opgezocht.x94
Waar gaan deze mannen, samen op de wc, over praten? Voor demeeste mannen is samen naar de wc gaan niet de normaalste zaak van de wereld,maar voor deze Drentenaren duidelijk wel. Goed kans dat ze flink op gaanscheppen.
x93Wanneer ben jx92 voor x92t laatst in Amsterdam geweesx92, Teun?x94
x93Pfoe, dax92s al meer dan tien jaar gelex92en.x94
x93Aah, ik was ter gister nog!x94
x93Nou mooi hoor, hoe was x92t geweesx92?x94
x93Fantastisch, je x91oudt x92t niex92 voor mogelijk, maar ze hebbendaar etalages met levende vrouwen in plek van paspoppen!x94
x93Wax92 zeg je me nou?x94
Van verbazing springt Teun op van de pot. Hij vergat evenwaar hij zat. Een poepje valt op de klomp aan zijn rechtervoet. Door decommotie glipt de telefoon uit zijn hand en zeilt richting de stortbak. Maarzoveel vaart heeft het mobieltje niet en het zet een vrije val in. Teun draaitzich in slow-motion om; zijn armen schieten richting de pot. Te laat. Karelbrabbelt wat van tussen de x91drekx92. Zo noemen ze dat in Drenthe. Teun is alsboer natuurlijk niet bevreesd van wat viezigheid aan zijn handen en hij doeteen wanhoopspoging zijn telefoon en Karel van de verdrinkingsdood te behoeden.
Verder is het erg wetenswaardig dat xe9xe9nderde van deLimburgers graag belt in bad of onder de douche en dat Zeeuwen het minstgehecht zijn aan hun mobiel (nog niet de helft heeft zijn mobiel altijd opzak). Drentenaren zijn duidelijk het minst bevreesd om hun lulijzer tegebruiken, want zelfs tijdens een vrijpartij nemen ze nog op. De Friezen bellenhet meest tegelijk met een vaste telefoon xe9n een mobiel (maar liefst 39,4%).Voor schoonouders in Noord-Holland is het tijd voor een charme-offensief. Bijna20% vindt bellen met de schoonfamilie het rottigste gesprek van de maand.
Met dank aan ons voormalig Staatsbedrijf der Posterijen,Telegrafie en Telefonie voor deze curieuze cijfers.

It’s only after we’ve lost everything, we’re free to do anything.

Uit: Fight Club, Chuck Palahniuk

Een blik op zijn horloge. 8:36. Zes minuten geleden hadJamie Lorimer al bovengronds moeten zijn. Zijn baas moest eens wat strengerzijn. Bij het geluid van de wekker overviel hem iedere keer eerst een gevoelvan haast en meteen daarna van laissez-faire.Afgelopen week was hij drie keer te laat geweest. De spreekwoordelijke haan hadhij niet gehoord.

AAR AAR AAR AAR AAR! Meedogenloos hakte de kakofonie delaatste restjes slaap weg. Met een hardhandige klap legde Jamie de wekker hetzwijgen op.
x91Met geweld bereik je alles,x92 brabbelde hij even. Hij zakteterug in het kussen en draaide zijn hoofd naar links. Het blonde hoopje naasthem bewoog niet. De dekens gingen regelmatig op en neer. Zij sliep altijd door.Jamie boog zich over Melissa heen en kuste haar wang.
x91Hmm?x92 vroeg ze.
x91Itx92s time.x92
Terug aan de rechterkant van het bed schoof Jamie zijnvoeten in de wachtende pantoffels. De vloerverwarming had zijn werk gedaan: zewaren heerlijk warm. Gapend strompelde hij richting de badkamer. Het licht kwamautomatisch tot leven en hij draaide de douchekraan open. Weer een dag volonbeduidend handelen in aandelen. Miljarden van de ene bank naar de andereschuiven. Weer een dag van niet lui mogen zijn, maar van knallen. Het maaktezijn baas niet veel uit of hij te laat was, had hij de laatste tijd gemerkt. Hijhad een vermoeden waarom. Jamie Lorimer deed het goed op de beursvloer. Sindszijn aantreden twee weken geleden was hij zeven keer Buck Boss of the Day geweest. De man die het meest verdiend had. Zijnster in The Buzz (zoals debeursmannetjes hun wereldje noemden) was rijzende. Toch ging hij met een leeggevoel slapen en stond hij ieder ochtend met een leeg gevoel op. Wat betekendedit? Geld verdienen? Een mooi appartement, een modelvriendinnetje, een Porsche(ongebruikt) in de ondergrondse parkeergarage. Nog altijd gaf hij zijn oudersde schuld. x91Mijn vader wilde dat ik status kreeg,x92 verklaarde hij steevast opverjaardagsfeestjes aan de spaarzame mensen die vroegen of hij zijn werk leukvond. Jamie had ook voor zichzelf geen antwoord op de vraag of hij genoot vanzijn dagelijkse ritme: de metro, ochtendhandel, coffee break, meer handel, lunch bij het Four Seasons-hotel mettophandelaren van Shell of Microsoft, meer handel, een borreltje en weer demetro. Thuis zouden hij en Melissa een potje verveelneuken en dan inslapen.
Jamie draaide de kraan dicht. Op de tast vond hij een handdoek.Droog en geschoren verliet hij in kamerjas de badkamer. Zijn doel was hetkoffiezetapparaat, maar iets greep hem bij de band van zijn ochtendjas.
x93And where do youthink youx92re going?x94 klonk het ondeugend.
x93Koffie halen,x94 zei Jamie zwakjes, maar de plannen waren alveranderd.
x93Hmm, wakker worden kan de hele dag nog.x94
x93Liz, ik moet me klaarmaken,x94 stribbelde hij tegen.
x93Nee, jij moet mxedj klaarmaken.x94
In deze staat was er geen discussie mogelijk met haar. Hetkostte hem niet veel moeite haar haar zin te geven; wat stelde de keuze tusseneen mooie vrouw en je werk nou voor?
Even later zette hij wel koffie om gelaten vast te stellendat hij nog kwartier had om op tijd te zijn. Met een metrorit van iets meer dantien minuten zat dat er niet meer in. Zijn koffie ging tegenwoordig voor. Lizkwam vanonder de douche, handdoek om haar hoofd.
x93Goeiemorgen,x94 glimlachte ze.
Jamie lachtte.
x93Wat?x94 vroeg ze x93We hebben toch nog geen goeiemorgengezegd?x94 daagde ze uit.
x93Nee, dax92s waar,x94 speelde Jamie mee.
x93Nou, zeg x92t dan. We zijn nog geen twintig jaar getrouwd.x94
x93Gelukkigx85x94
x93Denk maar niet dat we het volhouden! Zeker niet als je nietnormaal goeiemorgen kan zeggen.x94
x93Okx85x94
Ze wachtte.
x93Liz, goeiemorgen,x94 zij hij gewichtig.
x93Fijn dat je zo gehoorzaam bent,x94 zei ze met haar rug naarhem toe. Ze schonk koffie in. x93Oh, je hebt nog vijf minuten,x94 deelde ze mee.
x93Ach, ik kom er wel, ergens in de loop van de ochtend. Hetmaakt Elmhurst toch geen reet uit.x94
x93Ik wil ook zox92n baas.x94
x93Jij hxe9bt geen baas.x94
x93Nee, maar soms verlang ik wel eens terug. Het is zo helderals je een baas hebt.x94
x93Whatever, ik moetopschieten.x94
x93Je had toch geen haast?x94 plaagde ze nog, maar hij was terugin de slaapkamer en liep zijn garderobe in. Vandaag: Armani, donkerblauw, geenderde deel, een lichtblauw hemd. Beheerst knoopte hij een dubbele windsor inzijn witte das en zocht zijn tas op. Een verse Financial Times en WallStreet Journal gleden tussen het leer. Hij kuste Liz en zette zijnwandeltochtje naar het metrostation in. Grand Army Plaza was op steenworpafstand van zijn condo. Meestal wierphij niet eens een blik op de poort midden op het plein.
En nu was het dus 8:37, hij stelde Elmhurst weer op deproef. Jamie voorspelde dat zijn overste zich, zoals altijd, in zijn kantoorhad verschanst. Prima, nxf3g een reden om geen stress te ontwikkelen. Twee haltesverder, Atlantic Street. Jamie keek of hij zijn broer misschien zag, die hierwoonde en precies zox92n beursmannetje was als hijzelf. Ondanks de gigantischestroom mensen kwamen ze elkaar minimaal drie, vier keer per week tegen. Maarhij was er niet, vast al achter zijn scherm, telefoons in de aanslag.
Jamie (en zijn broer) waren geen kemphanen op deeffectenbeurs. Nee, ze handelden met olie, goud, katoen, ja zelfs zand. Gewoon,rustig achter een schermpje de koersen in de gaten houden. In een zaal methonderd mensen die precies hetzelfde deden. Het toppunt van motivatie. In deverte had het wel iets weg van de kermis.
Station Wall Street; ze waren de East River gepasseerd.Vanaf hier was het maar een klein stukje: twee haltes. Eerst Fulton Avenue, danWorld Trade Center. Jamie stapte met mannen die op hem leken en vrouwen die eenpoging waagden uit de trein. De tijd: 8:47. Nog steeds verbaasde hij zich overde precisie van de metro. Het laatste restje bestond uit een paar roltrappen enhet oversteken van de straat.
De sfeer was heel anders vandaag. Normaal was de haast bijnatastbaar, de drang om geld te verdienen net zo groot. Maar nu stond hetallemaal stil. Alleen de mensen op de trappen naar de treinen bewogen. Op destoepen stonden mensen roerloos, het hoofd in de nek. Sommigen leken eenzoutpilaar, anderen stonden met hun hand over hun mond. Jamie draaide zijnhoofd naar boven. Zijn werkplek rookte. De linkse van de torens braakte eenongezonde, donkergrijze walm uit.
Mensen om hem heen schreeuwden, vroegen elkaar verdwaasd water gebeurd was. Hij hoorde de mensen x91vliegtuigx92 zeggen. Zijn telefoon ging.

Aan de randen van Manhattan ging het leven gewoon door. Hetgevoel was anders. Mensen liepen bedachtzamer, althans Jamie en Liz wel. In deschaduw van Brooklyn Bridge praatten en zwegen ze. Matt Lorimer, drie jaarouder dan Jamie, was er niet bij. Met hem zou Jamie nooit meer over TimesSquare lopen. Ook zijn eigen baas was dood. Wat een ironie, dacht Jamieachteraf. In de metro voorspelde hij nog dat het zijn baas weinig kon schelendat hij te laat zou zijn.
x93Alles waar ik aan twijfelde, is vandaag kapot gegaan.x94vertelde hij Liz. x93Opeens is het veel makkelijker om mijn leven om te gooien.x94
x93Je leven omgooien?x94 vroeg ze meteen.
x93Ja, weg. Weg uit New York. Berlijn heb ik altijd al eenswillen zien. Een stad die xe9cht gebombardeerd is.x94
x93En dan?x94
x93Geen ideex85x94 gaf hij toe. Misschien liftbediende in deFernsehturm. Of kunstenaar of tramchauffeur.
x93Ga je mee?x94 vroeg hij aan Liz.
x93Wat denk je?x94

2007 was op de valreep toch nog het jaar van De Nieuwe Radiohead. Maar ook veel ander fijns. Zie hier mijn lijst beste albums, ontdekkingen en luistertips van twee-dubbel-nul-zeven.

Beste albums
1. Radiohead – In Rainbows
    Niemand kan deze plaat recht doen, behalve je oren.
    > luister: 15 Step
2. Oceansize – Frames
    Manchester biedt niet alleen veel industrie, ook goede muziek
    > luister: Commemorative 9/11 T-Shirt
3. Interpol – Our Love To Admire
    Geen nieuw geluid, toch sterk en nog steeds ijzersterk
    > luister: Pace Is The Trick
4. Patrick Watson – Close to Paradise
    De muzikale invulling van een treinreis over de wereld
    > luister: Man Under The Sea
5. Arcade Fire – Neon Bible
    Bewijst dat het orgel ook hip kan zijn
    > luister: My Body Is A Cage
6. The National – Boxer
    Muziek voor bij de leeslamp, met de stem als slaapmuts
    > luister: Squalor Victoria
7. Cold War Kids – Robbers & Cowards
    Scrapheap Challange, maar dan voor muzikanten
    > luister: Hang Me Up To Dry
8. Sigur Rxf3s – Hvarf/Heim
    Niks nieuws onder de zon, want die zat achter de dreigende IJslandse wolken
    > luister: Salka
9. Bloc Party – A Weekend In The City
    Heh? Is dxedt Bloc Party? Zeker! Learn to love it.
    > luister: Uniform
10. Bjxf6rk – Volta
    Met dancebeats uit de verre toekomst
    > luister: Earth Intruders

(Persoonlijke) Ontdekkingen
1. Arcade Fire
    Voorheen weigerde ik de hype te erkennen, nu zeg ik: bravo!
    > luister: In The Back Seat, Neighborhood #3 (Power Out)
2. 16 Horsepower
    Wild west baby, jeehaa!
    > luister: Hutterite Mile, Alone & Forsaken
3. Grails
    Aanstormende treinen hebben vast iets van doen met de naam van de band
    > luister: Origin-ing, Belgian Wake-Up Drill, Erosion Blues
4. Blonde Redhead
    Twee Italianen en een Japanse, da’s gek, lang leve avant-garde
    > luister: Spring By Summer Fall, Publisher, Falling Man, A Cure
5. The National
    Schande dat ik deze mannen niet vxf3xf3r hun vierde album heb leren kennen
    > luister: Brainy, Appartment Story
6. Patrick Watson
    Alleen over de bandnaam hadden ze iets langer na moeten denken
    > luister: Daydreamer, Giver
7. iLiKETRAiNS
    Op sommige maandagochtenden gaat er niks boven een potje noiserock
    > luister: Terra Nova, Stainless Steel, Twenty-Five Sins
8. Cold War Kids
    Als Patrick niet was gekomen, de beste nieuwkomer van 2007
    > luister: We Used to Vacation, Saint John, Hospital Beds
9. The Postal Service
    Electronisch, maar wel kalm en warm (@ Jeckell & Hyde: zo kan het ook)
    > luister: Such Great Heights, This Place Is A Prison
10. The Velvet Underground
    Oud, dat wel (1967)
    > luister: Venus In Furs, All Tomorrows Parties

Ook dank aan
Editors, voor een puike tweede plaat
Animal Collective, voor meer buitenaardse freakfolk
Grizzly Bear, voor Friend (een prachtig zoethoudertje)
Elbow, voor de belofte van een nieuw album volgend jaar
Do Make Say Think, voor een puur meesterstuk (4-5 te Nijmegen)
Creative, voor de nieuwe Zen V
EKKO, voor alles
Werchter, voor vier dagen tot de nok toe gevuld met ear-wracking beauty
het Postkantoor te Ede, voor al die concertkaartjes
LiveXS, voor die gratis kaartjes
3voor12, voor het Editors-concert en niet-aflatende Luisterpaal

en natuurlijk mijn mede-liefhebbers met wie ik lief en leed op muzikaal gebied deel, ieder jaar weer

Tot volgend jaar!

Zijn handgleed door het zachte graan aan de linkerkant van de weg. Hij kwam hier graag.Iedereen die hij meenam naar deze plek, zei: x93Dit is rustgevend.x94 Zelf vond hijdat een verkeerd woord, maar hij gaf ze altijd gelijk.

Hij kwam bij de sloot; hier was het niet meerdan een buis onder het pad. Het sluisje stond open, maar alleen omdat het nietde moeite was het dicht te doen. De sloot stond zo goed als droog. Geen wonder,met dit weer. Hij trapte tegen een keitje. Het verdween een paar meter verderopin het graan. Zeker twintig meeuwen stegen op. Met hun kille kreten leek de zeedichtbij. Even keerden ze in de lucht naar de wandelaar maar besloten al sneldat ze niets te vrezen hadden. Hij besteedde er geen aandacht aan. De vogels,ach.

De opgeschrikte meeuwen hadden nieuweenergie. Ze cirkelden boven de akker. Ze denken zeker dat de boer met zijnzaaimachine komt, dacht de wandelaar. Hij lachte even spottend. De meeuwencirkelden driftiger.

Het pad was zeker van zichzelf: rechtdoor wasde enige mogelijkheid. Richting een klein groepje bomen, nog geen minuutverderop. Cirkelen is kennelijk vermoeiend, want de meeuwen streken neer in deiepen. Ze slaakten hun iele geluid, alsof ze van zichzelf vonden dat heteigenlijk bxe9st mooi klonk. Eigenlijk waren meeuwen nutteloos, besefte dewandelaar. Het enige waar ze goed voor waren, is op een strandpaal zitten.Hier, met geen zee in vijftig kilometer, sloegen ze de plank mis.

De wandelaar was aangekomen bij de bomen. Dezon stond iets voorbij zijn hoogtepunt; de schaduwen waren compact maar scherp.De meeuwen zwegen.

Hij was verslaafd, verslaafd aan deze weg.Die leed nergens toe x96 tenzij je het gehucht zestien kilometer verderop als eenbestemming zag x96 wat de wandelaar een gevoel van vrijheid gaf. Waarom was hetzo nodig om een leven te hebben? Waarom vonden mensen het vreemd als hijvertelde dat hij hier uren kon lopen? Waarom liep hij niet over een weg met eendoel, vroeg men. Hij glimlachte door de ironie. Exe9n meeuw zeurde. Als een katdie brokjes wil. Of beter: een blikje voer. Met tonijn. Liefdevolle dwang.

Bijna was daar een tweede oase in deze vlaktevan graan. Een iets groter groepje bomen rechts van de weg. Aan de linkerkanteen grasveld. Als dit een drukke supersnelweg zoals in het westen was, was hetgrasveld dxe9 plek voor een pleisterplaats. Plastic plee, picknicktafel, vast ookeen tankstation en busparkeerplaats. Met die lange stroken. Geen plek voormeeuwen, vond hij. De zwerm zelf dacht daar anders over, want ze was algearriveerd in het bosje

De wandelaar had deze plek nog nooit zobekeken. Hoe hij erop kwam; geen idee. Hij had de supersnelwegen nog nooitgezien. Alleen in die programmax92s met politieachtervolgingen. Nu zijn gedachteneen plaats om te eten bedachten, leek het logisch dat hij xe9ven zou neerploffen.In de generatieoude tas om zijn schouder zat altijd wel iets eetbaars. Meermeeuwen gedroegen zich nu als ongeduldige huiskatten. De wandelaar lachte evenbij de belachelijke vergelijking.

Ondanks de onbezorgdheid van deze weg en denieuw ontdekte rustplaats, kon de wandelaar als hij in westelijke richting keek,de schoorstenen zien. Ze leken met hun rookpluimen aan de wolken te hangen. Bovende wandelaar en de meeuwen zat niet het minste briesje en geen enkele suggestievan wolk. Ver naar het westen, waar de meeuwen niet meer kwamen, stapelden degrijs-witte paddenstoelen zich op.

Het leer van de tas was warm van denazomerzon. De wandelaar vond een papieren zak met hazelnoten. Mooi, niets wasmooier dan de combinatie van pellen en eten, pellen en eten. De vogels aan deandere kant van de weg, waren het met hem eens. Hij plaagde de meeuwen. Ha,dacht hij, deze noten zijn lekker alleen van mij. Gaan jullie maar schooien datstinkdorp aan het eind van deze weg. De aanstichter van het kattengedrag x96duidelijk herkenbaar op xe9xe9n of andere manier x96 schelde over de akkers. De meuteviel stil. De autoriteit van de leidermeeuw beviel de wandelaar en verlost vande kakofonie van meeuwenstemmen legde hij de warme tas onder zijn hoofd. Eenmeeuwtje knappen, leek uiterst toepasselijk nu, en de wandelaar grinnikte. Hijknikkebolde in slaap en zou de supersnelwegen in het westen nooit zien. Demeeuwen, die gingen verder. Naar het oosten.